گفتم كه مژده بخش دل خرم است اين

مست از درم در آمد و ديدم غم است اين

تاريك من نديد گر چشم باغ گريه

اى گل ز بى ستارگى شبنم است اين

باز اين چه ابر بود كه ما را فرو گرفت

تنها نه من، گرفتگى عالم است اين

اى دست برده در دل و دينم چه مى كنى

جانم بسوختى و هنوزت كم است اين

بى راه مى زنى  آه از غمت كه زخمه

اى چنگى زمانه چه زير و بم است اين

يك دم نگاه كن كه چه بر باد مى دهى

چندين هزار اميد بنى آدم است اين ...

بخش هایی از سروده هوشنگ ابتهاج (سایه)