خیلی وقت ها به محتوای اشعاری که از صدا و سیما پخش می شود یا در اماکن مختلف می شنویم، توجه نداریم و اغلب تاثیر موسیقی متن این اشعار بر محتوای آن غلبه دارد. چند روز پیش که تلوزیون به رسم هر سال در این ایام، برای صدمین یا شاید هزارمین بار در چند روز اخیر سرود "بهاران خجسته باد" را پخش می کرد، به محتوای آن توجه کردم؛ در کنار محتوای تند و تیز سایر ابیات، این بیت سرود جالب و قابل توجه بود:

به آنان که با قلم تباهي دهر را

به چشم جهانيان پديدار مي کنند

بهاران خجسته باد ...

جالب است بدانید که "بهاران خجسته باد"، جزو معروف ترین و نخستين سرودهایی بود که پس از انقلاب اسلامی و سقوط نظام شاهنشاهی در گرامیداشت سالروز کشته‌ شدن خسرو گلسرخی و کرامت‌ الله دانشیان به ‌دست رژیم پهلوی از راديو و تلويزيون پخش شد. شعر این سرود از ‌عبدالله بهزادی بود و سرود آن توسط كرامت دانشیان با چند بیت از این شعر ساخته شد.

جدای از این ها فکر می کردم آیا امروز کسانی را داریم که با قلم، تباهی دهر را به چشم جهانیان پدیدار کنند؟