ضمن بازديد از مسجد امام (مسجد شاه سابق) در ميدان نقش جهان اصفهان كه انصافا مي‌توان آن را يكي از زيباترين مجموعه‌هاي هنرهاي اسلامي دنيا دانست، با صحنه جالبي مواجه شدم كه در مقايسه با تلاش به كار رفته جهت ارائه يك اثر منظم، دقيق و درجه يك در مجموع اين مسجد، كمي سئوال برانگيز بود.

محراب يكي از رواق‌هاي سرپوشيده اين مجموعه كه امروز به عنوان بخشي از نمازخانه مسجد امام مورد استفاده قرار مي‌گيرد، به گونه‌اي عجيب كه شايد بتوان نام "كوبيسم اسلامي" يا "كوبيسم سنتي" بر آن نهاد، با كاشي‌هايي كه احتمالا از همان مسجد بدست آمده، تزئين شده بود!

جالب آنكه گويا تزئين كننده اين محراب به هيچ وجه از اين عملش در پي رساندن مفهوم خاصي نبوده (البته شايد هم بوده) و تنها هدفش حفظ كاشي‌ها در گذر ايام بوده است! چرا كه مخاطب اين اثر هنري بديع! در واقع نمي‌تواند بين هيچ يك از دو كاشي كنار هم قرار گرفته در اين محراب ارتباطي بيابد ...

با خودم فكر مي‌كردم امام جماعتي كه در اين محراب نماز مي‌خواند، با وجود چنين منظره‌اي در مقابلش موقع اقامه نماز چه حسي پيدا مي‌كند ؟! ...