اخيراً كتاب " عرفان و رندي در شعر حافظ " به قلم داريوش آشوري را مي خواندم؛ در آن  به نقل از كشف الاسرار ميبدي ذكر شده است:

" بويزيد بسطامي، قدس الله روحه در راهي مي رفت، آواز جمعي به گوش وي رسيد. خواست آن حال بازداند؛ فراز رسيد. كودكي ديد در لژن سياه افتاده و خلقي به نظاره ايستاده؛ همي ناگاه مادر آن كودك از گوشه اي در دويد و خود را در ميان لژن افكند و آن كودك را برگرفت و برفت.

بويزيد چون آن بديد وقتش خوش گشت. نعره اي بزد، ايستاده و مي گفت: "شفقت بيامد ، آلايش ببُرد! محبت بيامد، معصيت ببُرد! عنايت بيامد، جنايت ببُرد!... "

واهي نخواهد بود كه آرزوكنيم درياي بيكران محبت حضرت حق آلايش ها و پيرايه هايمان را بزدايد و چون مهر آن مادر معصيت هايمان را ببرد...

يا علي 

حامي