تويي تويي به خدا، اين‌ تويي كه در دل شب

مرا به بال محبت به ماه مي‌خواني

تويي تويي كه مرا سوي عالم ملكوت

گهي به نام و گهي با نگاه مي‌خواني ...

منم منم به خدا، اين منم كه در همه حال

چو طفل گمشده مادر به جستجوي توام

منم كه سوخته بال و پرم در آتش عشق

 در آن نفس كه بميرم در آرزوي توام ...

من و توايم كه در اشتياق مي‌سوزيم،

من و توايم كه در انتظار فرداييم

اگر سپيده‌ي فردا دمد، دگر آن روز

من و تو نيست ميان من و تو اين: ماييم !

از كتاب تشنه‌ي طوفان فريدون مشيري

براي تمام كساني كه در طريق رفع دوئيت‌ها كوشيده و مي‌كوشند و براي عاشقان ...

يا علي

حامي